"μη με διαβάζετε όταν έχετε δίκιο" Νίκος Καρούζος (1926-1990)

Παρασκευή, 22 Ιουλίου 2016

Ερωτικές διακοπές στο Ναύπλιο

Πέμπτη βράδυ, καφέ-μπαρ Μαύρος Γάτος, Ναύπλιο. Ζευγαράκι, το πολύ μέχρι 25 ετών έκαστος, σαν τα κρύα τα νερά έκαστος, κάθεται στα εξωτερικά τραπεζάκια του καταστήματος, επί της οδού Σοφρώνη. Επί μισή ώρα και βάλε, και το κοριτσάκι αλλά και το αγοράκι χαζεύουν στο κινητό τους με βλέμμα ουδέτερο κι ανέκφραστο, σχεδόν αγελαδίσιο. Άξαφνα, ο νεαρός προτείνει στην αγαπημένη του μια σέλφι φωτογράφιση. Τα μάτια τους λάμπουν, η νεαρά κάνει ένα υπέροχο ντακφέις κι ο νεαρός γουρλώνει το μάτι τύπου περνάμε σούπερ, όλο τρέλα και τα σχετικά. Έπειτα, ακαριαία, ξαναβυθίζονται στις οθόνες των κινητών τους, με το ίδιο αγελαδίσιο βλέμμα, μετρώντας μάλλον likes, απαντώντας σε σχόλια και καρδούλες διαδικτυακών φίλων για τις σούπερ διακοπές τους και το πόσο ταιριαστά περνάνε μαζί. Η φωτογραφία άλλωστε λέει πάντα την αλήθεια. Μια καλοντυμένη κυρία πέρναγε εκείνη την ώρα από μπροστά τους και τους χαιρέτησε στωικά. Δεν την είδαν ακόμα αλλά η κυρία ευγενική ως συνηθίζει, δεν παρεξηγεί. Θα περιμένει μιαν άλλη φορά. Την έλεγαν Κατάθλιψη.

Mark Kostabi

Πέμπτη, 30 Ιουνίου 2016

Το βουβό ξωτικό που ζει στο παλιό Ναύπλιο

Ένα μελαγχολικό ξωτικό ζει στην Παλιά Πόλη του Ναυπλίου. Το όνομα του είναι Αχρύλ ή Αηχρύλ, Αχρύλος, Αηχρύλος και Αχρυλούλης και σημαίνει ο γρύλος ο άηχος.

Μένει πίσω από το Αρχαιολογικό Μουσείο, στην οδό Εθνικής Αντιστάσεως. Παλιότερα ζούσε μακριά από το Ναύπλιο, στα βουνά και τα δάση της Αρκαδίας, μαζί με τους υπόλοιπους συγγενείς και φίλους του.

Οι φήμες λένε πως κάποτε αγάπησε μια Ναυπλιώτισσα και αν και δεν τα πήγαινε καλά με το αλμυρό νερό, όπως όλα τα ξωτικά,  κολύμπησε μέχρι το λιμάνι του Ναυπλίου για να τη βρει. Αυτή όμως εξαφανίστηκε. Χάθηκε. Μπορεί να ήταν νεράιδα, μπορεί να ήταν αερικό ή κάποιο φανταστικό του όραμα.

Από τότε, κάθεται βουβός στο μπαλκόνι του, χαζεύει τους περαστικούς και την περιμένει…




Σάββατο, 25 Ιουνίου 2016

Aνταπόκριση από την πρεμιέρα του Φεστιβάλ Κλασικής Μουσικής Ναυπλίου (γράφει ο Μπύθουλας)

Πέρναγα εψές το βράδυ με το ποδήλατο, βράδυ Παρασκευής 24ης Ιουνίου, μέρα πρεμιέρας του 25ου Φεστιβάλ Κλασικής Μουσικής Ναυπλίου, μπροστά από την εκκλησία του Αγίου Γεωργίου.

Άξαφνα παρατήρησα πως η μικρή οδός Πλαπούτα ήταν κλεισμένη και από τις δυο πλευρές καθότι στην πλατεία του ναού οι πολυβραβευμένοι σολίστες της Σκανδιναβίας, ο πνευστός Oystein Baadsvik και η Katarzyna Wieczorek στο πιάνο, σαγήνευαν με τη μουσική τους το φιλόμουσο και γενικώς φιλότεχνο κοινό της πόλεως, παρουσία του πρέσβεως της Νορβηγίας.

Ως εκ τούτου ήταν λογικό να εμποδιστεί οιαδήποτε διέλευση κάγκουρα μηχανόβιου με πειραγμένη εξάτμιση ή αυτοκινήτου που σείεται από μουσικές εκτός κλασικού κλίματος. Δυστυχώς στα μέρη μας έχουμε μπόλικους από δαύτους που δεν κατανοούν και δεν σέβονται την κλασική κουλτούρα του ιστορικού μας γίγνεσθαι και τις εκάστοτε περιστάσεις έκφρασης αυτής της κουλτούρας.

Έκπληκτος όμως διαπίστωσα πως απαγορεύοταν γενικώς η διέλευση. Υπάλληλοι του Δήμου και σεκιούριτι όρμηξαν κατά πάνω μου προσπαθώντας να μου πουν να μην περάσω τον άδειο δρόμο με το ποδήλατο, ούτε καν πεζός. Την ίδια ώρα οι σολίστες εκτελούσαν τα έργα τους και μια κυρία μέσης ηλικίας, στολισμένη σα λαμπαντέρ και κουνώντας τη βεντάλια της, είδε το περιστατικό και με αυστηρό βλέμμα δασκάλας σε παρθενογωγείο μου ήχησε από το κραγιοναρισμένα βαθύ κόκκινο στόμα της, τον διακριτικό ήχο «σσσσσσσσσς». Συμφώνησαν μαζί της και οι υπόλοιποι κύριοι και κυρίες, ιδίας ηλικίας και στυλιστικής άποψης, που κάθονταν κοντά της, όχι όμως ηχητικά αλλά με ένα συνοφρυωμένο βλέμμα αγάπης και μουσικοκαλλιτεχνικής άφεσης.

Γιατί να μην μπορούν να περάσουν οι πεζοί, σκέφτηκα. Και καλά οι πεζοί που φωνασκούν ακατασχέτως, ας κόβονται στην είσοδο. Ή όσοι τελοσπάντων δεν είναι ενδυματολογικώς άρτιοι για να ταιριάξουν με την κλασική ενατένιση των Ναυπλιωτών ακροατών. Ο Μπύθουλας γενικώς ας παραμεριστεί. Δε λέω. Αλλά οι βουβοί κουστουμάτοι και σινιέ κύριοι και κυρίες γιατί να κόβονται από την πασαρέλα του θεάματος; Αν έστρωνε κι ο Δήμος ένα κόκκινο χαλάκι, σαν αυτό που είχε βάλει στην έκθεση σκαφών, όλα θα γίνονταν αυτόματα. Ο Ναυπλιώτης όταν βλέπει κόκκινο χαλί συμμορφώνεται απολύτως με τους νόμους και τις διατάξεις της αστικής συμπεριφοράς. Θα ήταν περιττό κάθε face control ή οτιδήποτε σχετικό. Θα κατέβαινε κόσμος και κοσμάκης στ’ Ανάπλι, σενιαρισμένος, στολισμένος και πανέτοιμος να περπατήσει πάνω στο στρωμμένο για πάρτη του κόκκινο χαλάκι και να στοχαστεί μεγάλα έργα κλασικών μουσουργών, ως συνηθίζει.

Και όσο για τα ποδήλατα, θα μπορούσαν να περάσουν και αυτά. Άδειος ήταν έτσι κι αλλιώς ο δρόμος. Λίγο λάδωμα στο πετάλι και τα φρένα να έριχναν απλά οι σεκιούριτι, μη τυχόν και ακουστεί κάποιος ενοχλητικός ήχος γραντζουνίσματος και φρεναρίσματος, αταίριαστος στη μουσική κατάνυξη, και να ανέβαζαν οι ηχολήπτες λιγουλάκι περισσότερο τον ήχο από τα βιολοντσέλα, τα κοντραμπάσα, τα πιάνα, τα βιολιά και τα συναφή κλασικά όργανα.

Άλλωστε θα βόλευε και μερικούς αυτόχθονες ιθαγενείς ακροατές μια μικρή αύξηση του ήχου. Γιατί ίσως δεν θα ήταν και λίγοι εψές που είτε θα είχαν προβλήματα ακοής είτε θα είχαν συνηθίσει μουσικές με πιο δυνατά ντεσιμπέλια. Και θα προσποιούνταν οι καψεροί όλη την ώρα της συναυλίας την ακουστική απόλαυση των μελωδιών με το δήθεν μειλίχιο χαμόγελό τους, όπως ορίζει ρητά και ο αριστοκρατικός κώδικας συμπεριφοράς και ευγενείας.

Με εκτίμηση και αμέριστο σεβασμό στις Τέχνες και τα Γράμματα του τόπου μας,

ο Μπύθουλας του Ναυπλίου




Σάββατο, 11 Ιουνίου 2016

Τα Πλοία

 "...Θλιβερόν, θλιβερόν είναι άλλο πράγμα. Eίναι όταν περνούν κάτι πελώρια πλοία, με κοράλλινα κοσμήματα και ιστούς εξ εβένου, με αναπεπταμένας μεγάλας σημαίας λευκάς και ερυθράς, γεμάτα με θησαυρούς, τα οποία ούτε πλησιάζουν καν εις τον λιμένα είτε διότι όλα τα είδη τα οποία φέρουν είναι απηγορευμένα, είτε διότι δεν έχει ο λιμήν αρκετόν βάθος δια να τα δεχθή. Kαι εξακολουθούν τον δρόμον των. Oύριος άνεμος πνέει επί των μεταξωτών των ιστίων, ο ήλιος υαλίζει την δόξαν της χρυσής των πρώρας, και απομακρύνονται ηρέμως και μεγαλοπρεπώς, απομακρύνονται δια παντός από ημάς και από τον στενόχωρον λιμένα μας..."

Κ. Π. Καβάφης, Τα Πλοία, (από τα Kρυμμένα Ποιήματα 1877 - 1923)

Πηγή: Ινστιτούτο Αρχαιολογίας του Πανεπιστημίου της Οξφόρδης
Nαύπλιο, τέλη 19ου αιώνα-αρχές 20ου



Δευτέρα, 11 Απριλίου 2016

Της φόλας το ανάγνωσμα (σχόλιο)

Μέσα σε ένα μήνα έχουν δηλητηριαστεί δεκάδες σκυλιά στο Ναύπλιο, το Άργος, τους Μύλους, τον Άγιο Αδριανό και παντού στην Αργολίδα. Γίνεται μαζική εξόντωση. Το έργο είναι χιλιοπαιγμένο, ειδικά πριν από γιορτές, και χιλιοειπωμένο. Δεν θα κουράσω. Μια ερώτηση μόνο έχω. Υπάρχει άνθρωπος με κοινό νου που πιστεύει πως δεν υπάρχει αντίτιμο γι' αυτό το διαχρονικό έγκλημα; Πως δεν υπάρχει μια κατάρα, μια θεία δίκη, μια φυσική τιμωρία που θα προκύψει από αυτό το φονικό; Πιστεύουν στ' αλήθεια οι Αργολιδείς πως η κοινωνία τους θα δηλητηριάζει μαζικά και κατ'εξακολούθηση πλάσματα αθώα και η κοινωνία αυτή μπορεί να προοδεύσει οικονομικά, πνευματικά, πολιτιστικά ακόμα και τουριστικά; Μάλλον απίθανο...

Παρασκευή, 8 Απριλίου 2016

Ναύπλιο, η αυτοκρατορία των αισθήσεων (σχόλιο)

Χθες το βράδυ, λίγο πριν το μεσάνυχτο, ομίχλη σκέπασε την πόλη του Ναυπλίου για καμιά ώρα περίπου. Η ομίχλη απλώθηκε σε κάθε σημείο της πόλης, από το λιμάνι και την παλιό Ναύπλιο μέχρι το ναό της Ευαγγελίστριας, τον Συνοικισμό και τις νέες κατοικίες. Λογικά ήταν νέφος από το εργοστάσιο του πυρήνα στο δρόμο Νέας Κίου-Ναυπλίου. Με τη διαφορά όμως πως η μυρωδιά αυτή εκτός από αυτήν την κλασική και πηχτή λαδίλα που μυρίζει συνήθως (η οποία μου αρέσει), μύριζε αρκετά ή μάλλον κυρίαρχα καθαρή, αγνή και παραδοσιακή κουραδίλα (η οποία δε μου αρέσει). Έπειτα, κι αφού το γήινο άρωμα της ομίχλης μπήκε ανεπαίσθητα μέσα σε κάθε ανοιχτό παράθυρο και ανοιξιάτικο μπαλκόνι, ένα αεράκι την διέλυσε και πήρε και την μυρωδιά της κάπου μακριά.

Καλή αντάμωση ομίχλη.


Κυριακή, 3 Απριλίου 2016

«Είναι κρίμα να μην είσαι από το Ναύπλιο» – Ο εξυπνότερος Έλληνας κάνει βόλτα στη μοναδικότερη πόλη

«Θα σας πω κάτι και πιστεύω να μην με παρεξηγήσετε. Είναι κρίμα που δεν είμαι από το Ναύπλιο».

Με αυτόν τον τρόπο ξεκίνησε την ομιλία του στους ιθαγενείς της πόλης, ο Βολιώτης κύριος Νίκος Λυγερός, το βράδυ της 20ης Μαρτίου, του σωτήριου έτους 2016.

Έτος κυριολεκτικά σωτήριον. Έτος άλλο και λαμπρό που ο τόπος δεν έχει ξαναματαζήσει. Ειδικά τώρα που έπιασε κι η άνοιξη και το γλυκό αεράκι παρασέρνει τα λιγοστά εγκεφαλικά κύτταρα των αυτοχθόνων σε ολική αδράνεια, τώρα πια το Ναύπλιο δεν είναι μια ίδια πόλη. Είναι μια άλλη. Μαγική. Μια πόλη που το ένα κορυφαίο γεγονός διαδέχεται ακαριαία το άλλο κι η πάλαι ποτέ αβάσταχτη καθημερινότητα που ταλάνιζε τον πάρτυ-άνιμαλ ντόπιο ανήκει στο παρελθόν.

Ξεκινάω. Μαραθώνιοι δρόμοι ξεπερνούν κάθε προσδοκία. Κάθε προσδοκία. Αφού αν ζούσε ο συγχωρεμένος ο αρχαίος ο Φειδιπίδης, είμαι σίγουρος πως αυτόν θα διάλεγε να τρέξει. Συνεχίζω. Βενετσιάνικα καρναβάλια γίνονται Πανελλήνιοι Θεσμοί. Όλη η Αθήνα αυτή τη στιγμή που μιλάμε, αλλά και η επαρχία, και το εξωτερικό επίσης μη σου πω, συζητάει ακόμα για το Βενετσιάνικο καρναβάλι του Ναυπλίου. Όλη. Αναρωτιέμαι επίσης. Εκθέσεις απούλητων πολυτελών σκαφών; Το Ναύπλιο ξανά Μόντε Κάρλο; Λίγο μας πέφτει; Απαντώ. Δε νομίζω. Και τέλος, το κερασάκι στην τούρτα. Το Φεστιβάλ Κλασικής Μουσικής του καλοκαιριού. Το Φεστιβάλ Κλασικής Μουσικής του καλοκαιριού λοιπόν, αν θέλετε να ξέρετε, και όπως είπε και ο ίδιος ο Δήμαρχος, είναι πια φεστιβάλ παγκόσμιο.

Όπως γίνεται σαφές από τα προαναφερθέντα, το συλλογικό άι-κιού της πόλεως οδηγείται με μαθηματική ακρίβεια σε κάθετη πτώση. Κι αυτή τη συγκεκριμένη στιγμή που συμβαίνει αυτό το δυστυχές συμβάν – ω ποία αντίφασις – αποφασίσαμε να καλέσουμε στην πόλη μας τον εξυπνότερο Έλληνα κι έναν από τους 50 εξυπνότερους ανθρώπους στον κόσμο, για να μας μιλήσει για την πολιτιστική κληρονομιά του Ναυπλίου.

Και με αυτόν τον τρόπο βρήκε να ξεκινήσει. «Θα σας πω κάτι και πιστεύω να μην με παρεξηγήσετε. Είναι κρίμα που δεν είμαι από το Ναύπλιο». Έτσι είπε. Γιατί δεν ήταν δυνατόν ο κύριος Λυγερός, το βιογραφικό του οποίου χρειάζεται βιβλίο για να αποτυπωθεί λεπτομερώς, να μην ήταν ικανός να μυριστεί αυτό που μυρίζεται κι ο τελευταίος πολιτικάντης ψηφοθήρας των πέριξ. Ότι δηλαδή για να σε ακούσει ο αυτόχθων ιθαγενής, για να μη σε πει μαλάκα με την πρώτη αναγνωριστική ματιά και σε απαξιώσει αιώνια και χωρίς έλεος, πρέπει πρώτα και βασικά να του γλυκάνεις με κολακείες τα πρωτοπρωτευουσιάνικα και τοπικιστικά αυτιά του. Όχι πως δεν εννοούσε κάθε λέξη της φράσης ο κύριος Λυγερός. Την εννοούσε. Αλλά με ένα σμπάρο, δυό τρυγόνια. Ή για να το πούμε Ναυπλιώτικα, με μία ψήφο, δυο ρουσφέτια.

Αλλά δυστυχώς για τους αυτόχθονες ιθαγενείς, ο κύριος Λυγερός δεν συνέχισε στον ίδιο κολακευτικό τόνο. Αντιθέτως. Ίσως γι’ αυτό το λόγο η ομιλία του να μην έχει γίνει μέχρι σήμερα αντικείμενο δημόσιας συζήτησης. Σα να μη μίλησε ποτέ. Σιωπή πνιγηρή ολούθε. Σαν αυτή τη σιωπή των πολιτικάντηδων όταν είναι ένοχοι. Που περιμένουν να περάσει το μεγάλο κύμα της κριτικής κι έπειτα και τελείως ανώδυνα τα πάντα να ξεχαστούν μέσα στη μακαρία λήθη του λαού. Μέχρι και οι σοφοί της πόλης εξαφανίστηκαν. Αυτοί οι λαλίστατοι τύποι και παντογνώστες. Ίσως τελικά μας πρόσβαλε βαθιά η άποψη ενός ξένου. Το είπε άλλωστε και ο ίδιος στην ομιλία του. Στις μικρές κοινωνίες είπε, όσο και να διαφωνείς με τον διπλανό σου, θα συμφωνήσεις πάντοτε μαζί του για να διαφωνήσετε με τον ξένο.

Με λόγο ευγενικό, λόγιο κι αιχμηρό, όσο 10 σατιρικοί γραφιάδες μαζί, ο πολυπράγμων ομιλητής ειρωνεύτηκε την χρηστική αξία του αγαπητού στα μέρη μας καθρέφτη ως μέσο βελτίωσης της εικόνας μας. Μίλησε για τη μοναδικότητα της πόλης, όχι δυστυχώς για τη μοναδικότητα των κατοίκων της (κρίμα), που στηρίζεται στη μακραίωνη ιστορία και την στρατηγική της θέση, τη θάλασσα.

Η ιστορία της απλώνεται σε ένα πάχος χρόνου που ξεκινά από την εποχή της Γραμμικής Β’ , πλάκες της οποίας έχουν βρεθεί στην Ακροναυπλία, πράγμα που ελάχιστοι μάλλον γνωρίζουν αφού η συλλογική μας εμμονή φτάνει μόνο μέχρι τα όρια της Ελληνικής Επανάστασης και μερικών φλωροτιγκιτάγκηδων κατακτητών της Δύσης που παλεύουμε μέχρι σήμερα να μιμηθούμε μάταια και παντελώς ηλίθια. Αυτό το τελευταίο δεν το είπε ο κύριος Λυγερός αλλά συμπεραίνεται ευκόλως.

Για το ζήτημα της θάλασσας πάντως ο κύριος Λυγερός ήταν ιδιαίτερα επικριτικός. Μια πόλη θάλασσας, είπε χαρακτηριστικά, που ξεχνάει την θάλασσα, μιζεριάζει με τη Γη. Και τότε, κάτι σκίρτησε μέσα στην ευαίσθητη καρδούλα όλων των οικοπεδολάγνων της Ναυπλίας. Μια πόλη που χρησιμοποιεί την παραλία για πασατέμπο, πασαρέλα και ερωτικές βολταδούρες, έχει χάσει το νήμα της ιστορίας της, είπε. Αν χαζεύουμε τη θάλασσα για να οραματιζόμαστε πάρκινγκ αυτοκινήτων, κάτι λάθος συμβαίνει, τόνισε. Στη Κίνα για παράδειγμα, όταν χρειάζονται περισσότερο χώρο, μπαζώνουν τη θάλασσα, ανέφερε γελώντας. Ο δυστυχής κύριος Λυγερός… Δεν ήξερε, δεν ρώταγε πως αυτό είναι το νέο χόμπι της πόλης στον 20ο και 21ο αιώνα; Εκτός αν η αναφορά του ομοίαζε με καβαφική ειρωνεία.

Έπειτα ξεκίνησαν τα πιο δύσκολα. Έβαλε τους ακροατές να οραματιστούν το Ναύπλιο σε 100 χρόνια. Δύσκολο, καθότι ο Ναυπλιεύς δυσκολεύεται να οραματιστεί την επόμενη βδομάδα οπότε τα 100 χρόνια πέφτουν λιγουλάκι μακριά για το πνεύμα του. Τί θα γίνει όμως σε 100 χρόνια; Τίποτα φοβερό, απλά η νέα πόλη δεν θα υπάρχει. Οι περιουσίες και τα σπίτια που με τόσο κόπο έχτισαν νόμιμα και παράνομα οι αυτόχθονες ιθαγενείς δεν θα υπάρχουν. Θα είναι άλλες. Μα γιατί; Γιατί το μόνο που μένει σταθερό και διαχρονικό είναι αποκλειστικά και μόνο η παλιά πόλη. Αυτή είναι το πρότυπο, αυτός είναι ο οδηγός μιας αρχιτεκτονικής και πολεοδομικής ανάπτυξης μόνιμης στο χρόνο, και όχι βεβαίως αυτό το αισθητικό χάος των νέων κατοικιών με πλάτη στη θάλασσα, είπε ο κύριος Λυγερός.

Ακολούθησε επόμενο όραμα.  Bλέπεις το όραμα ως λέξη και ουσία ήταν βασικό στοιχείο της ομιλίας. Όχι σαν αυτό το όραμα των υποψηφίων Δημάρχων, Βουλευτών και λοιπών ψηφοκυνηγών. Το άλλο το όραμα, το κανονικό. Έβαλε λοιπόν πάλι τους ακροατές να δουν τη μεγάλη εικόνα και να αναλογιστούν την ανθρωπότητα, όλον τον πλανήτη, χωρίς την υπάρξη του Ναυπλίου. Τί να κάνει ο δόλιος ο ακροατής, αναγκάστηκε να ξεπεράσει τα σύνορα του κόσμου που είχε μέχρι εκείνη τη στιγμή, μέχρι τη Δαλαμανάρα δηλαδή, και συμμετείχε στην φαντασίωση. Έπειτα ο κύριος Λυγερός ρώτησε. Το Ναύπλιο είναι ένας τόπος που πρέπει να επισκεφτεί κανείς για να έχει τη συλλογική εικόνα του πολιτισμού του κόσμου; Φυσικά απάντησε από μέσα του ο ακροατής. Το Ναύπλιο έχει υπέροχες καφετέριες, ταβέρνες, παραλίες, θέσεις για παρκάρισμα, ροζ γιαούρτια, πανηγύρια και φυσικά μεγάλη ιστορία σε ασυναγώνιστες τιμές. Φυσικά απάντησε μετά τη σιωπή του κοινού ο κύριος Λυγερός. Το Ναύπλιο έχει το ασύγκριτο πλεονέκτημα της μοναδικότητας. Χωρίς το Ναύπλιο η ιστορία του κόσμου είναι ελλιπής.

Κάπου εκεί είπαν αντίο, μας αποχαιρέτησαν με εντυπωσιακή έκρηξη και τα τελευταία ναυπλιώτικα εγκεφαλικά κύτταρα. Κάπου εκεί, λόγω ανικανότητας κατανόησης και περαιτέρω πνευματικής επεξεργασίας, η ομιλία θα έμενε στη λήθη της τοπικής ιστορίας, όπως πραγματικά της άξιζε.

Γιατί καλή μεν η ομιλία του κυρίου Λυγερού αλλά τελείως μα τελείως λανθασμένη. Καθότι ξέχασε αδικαιολόγητα να προσθέσει στην πολιτιστική κληρονομιά του Ναυπλίου, τον ίδιο της τον εαυτό.



«Θάλασσα λανθασμένη δε γίνεται», Οδυσσέας Ελύτης

Δευτέρα, 7 Μαρτίου 2016

To Nαύπλιο είναι μια πόλη στοιχειωμένη

To Nαύπλιο είναι μια πόλη στοιχειωμένη. Ζόμπι, μεσαιωνικά φαντάσματα και στοιχειά ζουν ανάμεσα και μέσα στους ανθρώπους της, περνώντας πάντοτε απαρατήρητα.



Ναύπλιο, 5 Μαρτίου 2016, Πλατεία Δημαρχείου, ώρα 9η βραδυνή.

Τετάρτη, 24 Φεβρουαρίου 2016

Μεγάλος Διαγωνισμός – Ψηφίστε τον πιο καλλωπισμένο ευκάλυπτο του Ναυπλίου και κερδίστε

Mεγάλος διαγωνισμός ξεκίνησε στην πόλη του Ναυπλίου ύστερα από τις ενέργειες καλλωπισμού και κλαδέματος των ευκαλύπτων της οδού Αιγίου.

Η περιοχή απέκτησε τους ευκαλύπτους που αρμόζουν σε μια ευρωπαική και τουριστική πόλη, αναβαθμίστηκε περιβαλλοντολογικά και ο Δήμος Ναυπλιέων μοιράζει από την χαρά του πλούσια δώρα σε όλους τους δημότες.

Τώρα που τα βρωμερά φύλλα και τα σιχαμένα κλαδιά των ευκαλύπτων που σκόνιζαν τα μπαλκόνια των κατοίκων έφυγαν μια για πάντα από την ζωή τους, τώρα που και οι ίδιοι ικανοποιημένοι πια, σταμάτησαν να τηλεφωνούν καθημερινά στην υπηρεσία καθαριότητας κάνοντας παράπονα, τώρα που όλοι είναι χαρούμενοι κι ευτυχισμένοι, ξεκινά τις αμέσως επόμενες μέρες η ψηφοφορία βράβευσης του πιο καλλωπισμένου και κλαδεμένου ευκαλύπτου του δρόμου.

Η ψηφοφορία θα κρατήσει μέχρι τους καλοκαιρινούς μήνες, τότε δηλαδή που το μικροκλίμα της περιοχής θα σημειώσει τεράστια βελτίωση καύσωνα. Γιατί η σκιά των υπερβολικών και σιχαμένων όπως προείπαμε φυλλωμάτων και κλαδιών δημιουργούσε σημαντικά προβλήματα συνειδητοποίησης του θέρους με αποτέλεσμα οι περισσότεροι κάτοικοι να χάνουν τον εποχικό προσανατολισμό τους και να μην ξέρουν κυριολεκτικά τί μήνα είναι.

Στην ψηφοφορία δεν θα μπουν όλοι οι καλλωπισμένοι ευκάλυπτοι. Προς Θεού. Ειδική επιτροπή εμπειρογνωμόνων επέλεξε τους πέντε πιο εξόφθαλμα φροντισμένους, κλαδεμένους και καλαίσθητους ευκαλύπτους και σας τους παρουσιάζουμε σε αποκλειστικότητα:

το φαβορί

το αουτσάιντερ

η ευχάριστη έκπληξη

σαν την καλαμιά στο πάρκο

τα 4 αδέλφια

Δικαίωμα ψήφου έχουν όλοι οι δημότες, όχι μόνο οι κάτοικοι του δρόμου, καθώς ο δρόμος είναι δημόσιος και ανήκει σε όλους. Άσχετο βέβαια αν δεν ρωτήθηκε κανείς άλλος για τον καλλωπισμό του. Αλλά ποιός θα είχε και αντίρρηση άλλωστε σε μια τέτοια ομορφιά και πανδαισία φυσιολατρείας.

Όσοι ψηφίσουν το δέντρο που θα συγκεντρώσει τους περισσότερους ψήφους θα κερδίσουν από ένα ωραιότατο και καλλωπισμένο κούτσουρο, αληθινό στολίδι, για να ομορφύνουν φυσικά το μπαλκόνι ή την αυλή τους και να το βάλουν δίπλα στα υπόλοιπα φυτά τους.

το δώρο

Mέγας χορηγός του διαγωνισμού είναι, ποιός άλλος, ο Δήμος Ναυπλιέων. Περιορισμός στα δώρα και στους νικητές δεν θα υπάρξει καθώς εδώ και χρόνια που ο Δήμος καλλωπίζει και κλαδεύει τα δέντρα της πόλης, έχουν μαζευτεί εκατοντάδες καλλωπισμένα κούτσουρα, έτοιμα να παραδοθούν στους υπερτυχερούς δημότες. Δεν θα μείνει επομένως παραπονεμένος κανείς. Όλοι θα πάρουν. Αρκεί να πετύχουν το πιο όμορφο δέντρο.

Μέσα στην εβδομάδα αναμένεται να φτιαχτεί η διαδικτυακή πλατφόρμα ψηφοφορίας στην ιστοσελίδα του Δήμου και το πάρτυ θα ξεκινήσει.

Πληροφορίες που κυκλοφορούν και ψιθυρίζουν πως η οδός Αιγίου θα μετονομαστεί σε Νέα Κουτσούρια Ναυπλίου, ελέγχονται δυστυχώς προς το παρόν ως ανακριβείς. Ίσως ο Δήμος Ναυπλιέων στο μέλλον το σκεφτεί καλύτερα και αλλάξει τελικά γνώμη.

Θα ήταν μια σημαντική αλλαγή. Μια γιορτή.  Μια πραγματική Επόμενη Μέρα για τον τόπο.

Κυριακή, 14 Φεβρουαρίου 2016

Ναύπλιο, η πόλη του αντιέρωτα (2016)



(Το κείμενο πρωτοδημοσιεύθηκε στις 31 Αυγούστου 2014. Επαναδημοσιεύεται ελαφρώς διορθωμένο και αφιερωμένο στην ημέρα του Αγίου Βαλεντίνου)

Το βασικό πρόβλημα του Ναυπλίου και αυτό που προκαλεί σχεδόν όλα τα υπόλοιπα προβλήματα που ταλανίζουν αυτόν τον μικρόκοσμο τόπο είναι το σεξουαλικό.

Η πόλη τελεί εδώ και κάμποσα χρόνια κάτω από σοβαρή, σοβαρότατη σεξουαλική κρίση. Και αυτό φυσικά επηρεάζει άμεσα και τη ψυχή και το μυαλό των αυτοχθόνων ιθαγενών της. Η γενετήσια πράξη δεν αποτελεί πια ούτε το φόρτε ούτε το σήμα κατατεθέν του πάλαι ποτέ ερωτικού Αναπλιού.

Είτε αυτή συμβαίνει, είτε δεν συμβαίνει πίσω από τους τοίχους των σπιτιών και τα πάμπολλα σημεία ξεμοναχιάσματος που χαρίζει το τοπίο, η μυρωδιά και το χρώμα του έρωτα δεν στολίζουν πια τα εξωτερικά ανάκτορα της πόλεως. Το Ναύπλιο είναι πλέον ασεξουάλ.

Τα καμάκια που έσωζαν το πρεστίζ του ανήκουν στο μακρινό παρελθόν. Τα ροζ σκάνδαλα που συνέβαιναν στις τουριστικές επαρχίες της πρωτευούσης και γλύκαιναν τα ώτα των ακουστικών τύπων, έχουν χρόνια να ακουστούν. Τα ταρακουνημένα από σεξουαλική ηδονή αυτοκίνητα που συντρόφευαν τα ερημικά σημεία-γαμηστρώνες της πόλης είναι πλέον μετρημένα στα δάχτυλα του ενός χεριού. Λέγεται κιόλας πως οι λίγοι πιστοί του «έρωτος εντός αμαξιδίου» γνωρίζονται πλέον με τα μικρά τους ονόματα και ανταλλάσσουν ενίοτε και φιλοφρονήσεις ανάλογα με το κούνημα του κάρου. Μπουρδέλα επίσημα, ως γνωστόν, δεν υπάρχουν ενώ κάποια ξεχασμένα βραβεία πανελληνίας εμβελείας περί ρομαντισμού και ερωτικής φύσεως της Ναυπλίας δείχνουν να αφορούν κυρίως και μόνο τα μουσαφίρια του άστεως. Παράνομα και μη παράνομα.

Τα πράγματα δείχνουν και είναι πολύ χειρότερα αν απλώς κοιτάξει κανείς την ανθρωπογεωγραφία της πόλης.

Το Ναύπλιο κατ’ουσίαν γεροντοκρατείται. Σε όλους τους τομείς της ζωής. Η πλειοψηφία των κατοίκων ανήκουν στην ηλικία των –ήντα και άνω πράγμα που πέρα από την επιβολή αραχνιασμένων και βολεμένων εγκεφάλων πάνω στα γούστα των υπολοίπων, μειώνει δραματικά και τον μέσο όρο συχνής σεξουαλικής δράσης του ντόπιου πληθυσμού. Οι δόλιοι μεσήλικες και υπερήλικες εκτός από καμιά βολτίτσα μέχρι το Φάρο, ένα τσαγάκι του βουνού, λίγα και προσεγμένα τηγανητά για να μην ανέβει η χοληστερίνη, περιορισμένη ζάχαρη να μην αυξηθεί το ζάχαρο, κουβεντούλα με φίλους, λίγο κρασί, λίγο θάλασσα, ρίχνουν και μια αναπαραγωγή που και που, εντός ή εκτός γαμήλιας συμβίωσης, με φαρμακευτική ή μη βοήθεια, αναμετάξυ των ή με τη συνοδεία επί μισθώση κορασίδων, μόνο και μόνο για να θυμηθούνε τα περασμένα μεγαλεία και διηγώντας τα να κλαίς. Την αποκαλούν δε τιμητικά αυτήν την που και που πράξη αναπαραγωγής, «Μνημείο Φιλελλήνων», λόγω του σχήματος της συμπαθούς κατασκευής στην πλατεία της παραλίας που ομοιάζει με δονητή έχοντα ερωτογενείς γωνίες.

Μετά την γεροντοκρατία ακολουθεί κατά πόδας η οικογενειοκρατία. Κλασική ελληνική οικογένεια με παιδιά εν Ναυπλίω. Από 30 ετών και άνωθεν πάντα και με σκηνές απείρου κάλλους στο ενεργητικό της. Μια μαμά να τσιρίζει στο ατίθασο παιδάκι της στη μέση της Άργους, με την υστερία χαραγμένη μέχρι και στις σόλες των φρεσκοαγορασμένων της παππουτσιών. Σεξουαλικώς χορτάτη; Πράγμα αδύνατο. Ζευγάρια να τσακώνονται με ουρλιαχτά και στριγγλιές και να γίνονται ακουστικό θέαμα σε όλο το τετράγωνο. Σεξουαλικώς ενεργά; Μόνο για λόγους εκδίκησης. Ζευγάρια επίσης παντρεμένα, στα καφέ της Συντάγματος ή αλλού, να κάθονται στο ίδιο τραπέζι κοιτώντας το κενό, το τίποτα, χωρίς να ρίχνει ματιά ο ένας στον άλλον, χωρίς κανένα συναίσθημα και ξαφνικά κάποιος από τους δύο να φωνάζει στο μικρό παιδί που παίζει σε απόσταση για να σπάσει την αμηχανία της στιγμής. Την συνέχεια στο σπίτι την φαντάζεται κανείς μπροστά στην οθόνη μιας τηλεόρασης μέχρι τον ύπνο τον βαθύ και αν σπάσει ο διάολος το ποδάρι του και συμβεί το μοιραίο, θα συμβεί μόνο για λόγους έκτακτης ανάγκης εκατέρωθεν. Για να φύγουν τα πρώτα, όπως έλεγαν οι παλιότεροι σοφοί της πόλεως.

Εκτός όμως από τις πλειοψηφίες, σεξουαλικά προβλήματα αντιμετωπίζουν δυστυχώς και οι μειοψηφίες.

Αν εξαιρέσεις τις ηλικίες από τα 18 ως τα 24 που είναι κατά κύριο λόγο φοιτητές και μοιράζουν την ερωτική τους αδρεναλίνη σε άλλη γή και σε άλλα μέρη, απομένει ένα σημαντικό τμήμα του πληθυσμού, από τα 24 μέχρι την εις γάμον κοινωνία, που αντιμετωπίζει πολλαπλά και σύνθετα προβλήματα.

Οι μεν γυναίκες αυτής της ηλικίας, λόγω ορμονικών ανακατατάξεων, μπαίνουν στους ρυθμούς να βρούν το μαλάκα της ζωής τους, τον σπερματοδότη και συνδιαμορφωτή των γονιδίων του μελλοντικού παιδιού τους. Η μητρική αυτή υστερία σοβαρεύει τις γυναίκες, τις κάνει πιο ανακριτικές, πιο δύσκολες και φυσικά πιο κυκλοθυμικές. Παράλληλα όμως το σώμα αναζητά διεξόδους ικανοποίησης οπότε όλες λίγο-πολύ ψάχνουν και βρίσκουν κάποιες σταθερές φωλιές ερωτικής δράσεως μέχρι να βρεθεί ο Ένας.

Οι δε άντρες, ανώριμοι και παλιμπαιδίζοντες ως συνηθίζουν να είναι πάντα, αναζητούν τις ερωτικές τους περιπέτειες και αυτοί, αποφεύγοντας όμως όπως ο διάβολος το λιβάνι να θεωρηθούν ο Ένας.

Έτσι έχουμε μια κάπως δύσκολη επικοινωνία μεταξύ των δύο φύλων που περιορίζει σημαντικά την ερωτική τους συμπεριφορά και δράση. Αν το δίδυμο δεν οδηγηθεί σε γάμο κοινωνία, που είναι και ο στόχος της πόλης όλης λόγω της ανικανότητάς της να φανταστεί κάτι άλλο, θα έχουμε απλώς επιφανειακές ερωτικές στιγμές, στιγμές ανειλικρίνειας, υποκρισίας, ανασφάλειας και άλλων πολλών ψυχολογικών συμπτωμάτων.

Και όλα αυτά σε μια πόλη που οι ομοφυλόφιλοί της, εκτός από ελάχιστους θαρραλέους, κρύβονται. Που το μεγαλύτερο μέρος της σεξουαλικής δραστηριότητας συμβαίνει τελικά στα κρυφά, ανάμεσα σε παράνομα αυτόχθονα ζευγάρια και σε γυναίκες ή και ακόμα άντρες, που φοβούνται τι θα πεί η κοινωνία και το θανατηφόρο κουτσομπολιό της γειτονιάς.

Σε μια πόλη που στα μαγαζιά της δεν χορεύει κανείς. Ή αν χορέψει, θα το κάνει με τη μέθοδο της αυτοπροβολής και της επίδειξης. Επιτηδευμένα και ποζέρικα. Χωρίς ίχνος αυθορμητισμού και χαλαρής άφεσης και διάθεσης. Αντιερωτικά και σαρκοβόρα. Ακατάλληλα δηλαδή προς σεξουαλική ολοκλήρωση.

Γιατί ο έρως, ως γνωστόν, για να είναι επιτυχής και να απλώσει στην ατμόσφαιρα τις ευεργετικές του επιδράσεις, χρειάζεται τη σάρκα αφελή και το πνεύμα καθαρό.

Και ενώ η μεν σάρξ, μέσα στην τουριστική παράκρουση, δείχνεται πια σαν γουρνοπούλα που πουλιέται με το κιλό, το δε πνεύμα έχει γεμίσει με πανηγυριώτικα κωλοβακτηρίδια.

Συμβαίνει δηλαδή αυτό το φαινόμενο όπου το πλούσιο λεξιλόγιό των κατοίκων με την συχνή χρήση των λέξεων «γαμιέσαι», «σε γαμάω» και «άντε γαμήσου» ακούγεται περισσότερο σαν στέρηση ή ευχή παρά σαν βρισιά. Και ο «μαλάκας» με την «πουτάνα» του σαν την πλέον βέβαιη και μοναδική πραγματικότητα.

Πράγμα όχι δα και τόσο κακό, αρκεί να μην υποκρινόμαστε το αντίθετο.

Δευτέρα, 1 Φεβρουαρίου 2016

Ναύπλιο, μια πόλη με μεγάλη θεατρική παράδοση

Φλεβάρης. Ο μήνας ορόσημο για το Ναύπλιο. Όποιος κατάφερε να φύγει κάποτε από δω, όποιος δεν έμεινε στις υποσχέσεις και τα ψεύτικα τα λόγια τα μεγάλα, ένας Ναυπλιώτικος Φλεβάρης έφταιγε.

Ο άδειος Φεβρουάριος ο λεγόμενος. Ο μήνας που ο κάθε του βραδυνός δημόσιος χώρος ανήκει αποκλειστικά στους σκύλους και τις γάτες της πόλης και οι αυτόχθονες ιθαγενείς, κρυμμένοι πίσω από μισόκλειστα φώτα, απολαμβάνουν την πιο ξαλαφρωτική χειμερία νάρκη του χρόνου.

Φέτος όμως οι Αλκυονίδες μέρες έφτασαν γεμάτες και την έχουν καθυστέρησει για λίγο τη γιορτή. Γιατί περί γιορτής πρόκειται. Έστω και ανεπίσημα, χωρίς τυμπανοκρουσίες, παιανίσματα δημοτικής μπάντας, διακοσμητικούς λόγους αρχόντων, τετριμμένες ευχές και λοιπά μιζεροκαταθλιπτικά, ο Ναυπλιώτικος Φλεβάρης είναι η πιο αληθινή αργία της πόλης. Το σώμα χουχουλιάζει και το κεφάλι αδειάζει. Κυκλοφορεί, αυστηρώς μόνο μέχρι την ενάτη βραδυνή, κι αδιαφορεί.

Αδιαφορεί σε τέτοιο βαθμό που μάλλον φορτίζει μπαταρίες αδιαφορίας και για τους επόμενους μήνες. Τα γεγονότα, οι ειδήσεις, τα συμβάντα, ακόμα και οι μικρές αλλά εκνευριστικές μαλακίες του γείτονα καταγράφονται στον σκληρό δίσκο αλλά δεν αναλύονται. Απλώς αρχειοθετούνται στο πίσω μέρος του εγκεφάλου για μελλοντική επεξεργασία μετά το πέρας της γιορτής. Το περίεργο βέβαια είναι πως, από αυτόν τον τεράστιο αποθηκευτικό όγκο πληροφοριών της πραγματικότητας, πραγματικότητα που δυστυχώς συνεχίζει να υπάρχει παράλληλα με την δική μας νιρβάνα, μόνο οι μαλακίες του γείτονα ανασύρονται ξανά στη μνήμη.

Κανείς για παράδειγμα δεν θα θυμάται, Μάρτη μήνα, αυτήν την παιδική ζωγραφιά με τα πολλά χρωματάκια και σχεδιάκια που παρουσιάστηκε ως master plan του λιμανιού. Μέχρι τότε το θέμα θα έχει ξεχαστεί μέσα από αδιάφορους διαξιφισμούς συμπολίτευσης, αντιπολίτευσης, μελετητών και λοιπών σοφών της Ναυπλίας, και το μεγαλεπιβόλο έργο θα έχει περάσει ήδη στο στάδιο δύο, αυτό της διαβούλευσης. Θα κάτσουν δηλαδή οι Ναυπλιώτες μεταξύ τους, μπροστά σε μια διαδικτυακή πλατφόρμα, ήσυχοι και μονιασμένοι και θα συζητήσουν για το λιμάνι του μέλλοντος και για το κοινό καλό. Όπως γίνεται αντιληπτό και στον πιο ηλίθιο κάτοικο αυτής της πόλης, το στάδιο δύο δεν πρόκειται να ολοκληρωθεί και τόσο σύντομα.

Το λιμάνι πάντως θα γίνει. Χωρίς αμφιβολία. Και κρουαζιέρες θα έρθουν και μαρίνες θα κατασκευαστούν και υδροπλάνα θα απογειώνονται και θα προσγειώνονται, όλα θα γίνουν. Απλά, όταν γίνουν, όλος ο υπόλοιπος πλανήτης θα κινείται με διαστημόπλοια. Εμείς το μόνο που έχουμε να κάνουμε είναι να συνεχίσουμε σταθερά την ιστορική παράδοση της πόλης να τσιμεντώνει την θάλασσα ανά δεκαετία ή αιώνα. Γενικώς το υγρό το στοιχείο όπου το πετύχουμε, το χτίζουμε. Οπότε κάποια στιγμή, θα έρθει το πλήρωμα του χρόνου και αν δεν έχει έρθει το λιμάνι σε μας, θα πάμε εμείς στο λιμάνι καταμεσής του Αργολικού Κόλπου. Και τέλος καλό, όλα καλά.

Έτσι, ενώ τα πράγματα με το λιμάνι δείχνουν να παίρνουν την θέση τους στην συλλογική μας αμνησία, δεν ισχύει το ίδιο δυστυχώς για το Πανεπιστήμιο της πόλης. Εκεί τα πράγματα δεν θα ξεχαστούν τόσο εύκολα, όσοι Φλεβάρηδες και να περάσουν από πάνω μας και πάνω από τα παιδιά και τα εγγόνια μας. Γιατί αν τυχόν, για τις ανάγκες του σοσιαλιστικού καθεστώτος που μας κυβερνά, χρειαστεί να κλείσει το τμήμα Θεατρικών Σπουδών, όπως ψιθυρίστηκε από τους κυβερνώντες, τότε το πλήγμα θα είναι βαρύ κι ασήκωτο για όλους. Και δεν είναι τόσο το πολιτιστικό κενό που θα αφήσει αυτό το κλείσιμο. Αυτό είναι δεδομένο αλλά ξεπερνιέται. Μάλλον ξεχνιέται. Η πόλη αντέχει και χωρίς άπλετο πολιτισμό. Δεν τίθεται θέμα. Αλλά ειδικά χωρίς θεατρική παιδεία, όπως ειπώθηκε απ’όλους σχεδόν τους δεκάδες διαμαρτυρόμενους αυτές τις μέρες, δεν αντέχει. Το Ναύπλιο είναι πόλη κατεξοχήν μεγάλης θεατρικής παράδοσης. Και αυτό ο Ναυπλιώτης δεν το ξεχνά εύκολα γιατί το βιώνει καθημερινά. Μπορεί να μην έχει ένα θέατρο της προκοπής, ούτε να ζητάει να το έχει, αλλά όσο να πεις, την υποκριτική τέχνη την αγαπάει ιδιαίτερα.

Η ζωή του όλη είναι μικρά καθημερινά θεατρικά μονόπρακτα. Κωμωδίες, δράματα, περιπέτειες και κυρίως φάρσες σε δημόσια προβολή. Να τις βλέπει, να τις σχολιάζει και να τις ζει. Η πόλη όλη είναι ένα τεράστιο θεατρικό σανίδι και οι κάτοικοι πότε παρακολουθούν από τα καθίσματα, πότε πρωταγωνιστούν επάνω στη σκηνή. Μέχρι να πέσει η αυλαία και να έρθει ο άδειος Φεβρουάριος. Ο μήνας ορόσημο του Ναυπλίου.

Γιατί όσοι δεν έφυγαν, τότε που η ζωή δεν ήταν ακόμα δεμένη και το χωριό δεν είχε αποκαλύψει όλες του τις ομορφιές, ένας Ναυπλιώτικος Φλεβάρης έφταιγε.


Κυριακή, 24 Ιανουαρίου 2016

Το νέο έτος θα είναι ίδιο, γι’ αυτό φάε ακτινίδιο

Ναύπλιον. Σωτήριον έτος 2016. Έτος υποσχόμενο για ακόμα πιο συναρπαστικές μέρες στην πιο ξέφρενη, αυθόρμητη και μοντέρνα πόλη της οικουμένης. Ο τόπος που η ηλικία δεν παίζει κανέναν απολύτως ρόλο. Νέοι, γέροι και παιδιά, ενώνουν τις δυνάμεις τους για να μην κάνουν απολύτως τίποτα.

Οι γέροι το ξέρουν από καιρό αυτό το τίποτα, αλλά τα παιδιά και κυρίως οι νέοι, λόγω ορμητικής ιδιοσυγκρασίας, το διδάσκονται επιμελώς και στην συνέχεια το μιμούνται με την δέουσα σοβαροφάνεια.

Και αυτό σημαίνει αληθινή ελευθερία. Γιατί το τίποτα, δεν έχει κλειστά σύνορα, όπως νομίζουν κάποιοι κλειστόμυαλοι και δήθεν προοδευτικοί. Δεν έχει την φυλακή της αναγκαστικής μιας κάποιας επιλογής και τη μόνοδρομη και μονότονη προσπάθεια επίτευξης του στόχου της. Το τίποτα αποτελεί την αέναη περιπλάνηση του νου στον κόσμο του έτοιμου. Εκεί, δηλαδή εδώ, στο Ναύπλιο, ο πολίτης ζει την ελαφράδα της αίσθησης ενός φτερού στον άνεμο. Άνεμος συνήθως και σχετικά ήσυχος τις περισσότερες μέρες του χρόνου, ικανός και άξιος να σε ταξιδεύει στα ίδια και τα ίδια μονοπάτια για να μην φεύγεις ποτέ από το μη στόχο σου.

Όπως και ο Γενάρης. Κανείς αυτόχθων ιθαγενής δεν ξύπνησε την πρώτη μέρα του χρόνου και σκέφτηκε να τρώει ακτινίδια όλο το μήνα, ίσως και τον επόμενο. Γιατί να το σκεφτεί άλλωστε; Τι θα μπορούσε να του προσφέρει αυτό το μικρό φρουτάκι, σαν σφιγμένη κουραδίτσα με τρίχωμα;

Και όμως. 100 ολόκληροι τόνοι ακτινιδίων μοιράστηκαν δωρεάν από τους παραγωγούς της Βέροιας, που να είναι καλά οι άνθρωποι, και γέμισε ο τόπος όλος μικρές χαριτωμένες και τριχωτές κουραδίτσες που όλοι έμαθαν και μιλούσαν για τις ευεργετικές τους συνέπειες. 100 τόνοι, μέγεθος ασύλληπτο και μάλλον υπερβολικό για τις ανάγκες της περιοχής, εκτός αν υπήρχε τόσο τεράστιο πρόβλημα σφιχτής αφόδευσης των αυτοχθόνων και δεν ήταν δημοσίως διαδεδομένο. Προσωπικά πάντως, όχι πως η κίνηση των παραγωγών της Βέροιας δεν ήταν άξια επαίνου, αλλά θα προτιμούσα ο Γενάρης να μας έφερνε 100 τόνους μπανάνες.

Σε αυτή μου την προτίμηση δεν υπάρχει ούτε στο ελάχιστο κάποιο υποννοούμενο για την πνευματική κατάσταση των κατοίκων. Προς Θεού. Απλώς μου αρέσουν οι μπανάνες γιατί θα προσέφεραν στην πόλη ένα σεξουαλικό κύρος παραπάνω. Το σχήμα τους και κυρίως ο τρόπος που καταναλώνονται, ταιριάζουν καλύτερα με την ερωτική φυσιογνωμία του Αναπλιού. Θα ήταν ένας μήνας σεξουαλικής γιορτής χωρίς προηγούμενο. Kάτι σα να λέμε «εν Ναυπλίω Διονύσια». Ίσως γινόταν και θεσμός. Μια σταθερή γιορτή που για ένα μήνα, όλος ο κόσμος θα έτρωγε ασύστολα μπανάνες και θα πέταγε ανέμελα στους δρόμους, όχι εσώρουχα, ρούχα και άλλα τέτοια συνουσιαστικά κλισέ, αλλά μπανανόφλουδες.

Και μετά από αυτήν την άκρως ερωτική σκηνή, ας επιστρέψουμε στα ακτινίδια. Γιατί η άνετη αφόδευση δεν μπορεί να περιφρονείται ούτε να θεωρείται κάτι δευτερεύον. Επίσης, για να είμαστε και απολύτως δίκαιοι, αν ένα γεγονός μέχρι τώρα χαρακτηρίζει την επικαιρότητα της πόλης τις πρώτες μέρες του 2016, αν υπάρχει μία και μόνο συνταρακτική είδηση, είναι τα ακτινίδια. Τα ακτινίδια και οι βασιλόπιτες.

100 τόνοι τα ακτινίδια; 100 τόνοι και οι βασιλόπιτες. Χιλιάδες βασιλόπιτες. Συνηθίζεται βλέπεις σε μέρη σαν τα δικά μας, μέρη που ο πολιτισμός και η κοινωνική ζωή κυριαρχούνται μόνο από πολύχρωμα ταγεράκια, τσάι και συμπάθεια, να απασχολείται η κοινή γνώμη και το κοπάδι των φωτογενών αρχόντων με ατελείωτες κοπές πρωτοχρονιάτικης βασιλόπιτας. Κάθε νομική ή συλλογική ένωση που αποτελείται από περισσότερους από έναν άνθρωπο, κόβει βασιλόπιτα και καλεί επισήμους. Ευτυχώς που υπάρχει και αυτή η εκδήλωση δηλαδή και μαθαίνουμε συλλόγους που δεν τους έχουμε ξανακούσει ποτέ στη ζωή μας ή λόγο παρατεταμένης τους ακινησίας, τους ξεχνάμε συνέχεια. Είναι απορίας άξιο πάντως πως δεν έχει δημιουργηθεί ακόμα Σύλλογος Κοπής Πρωτοχρονιάτικης Βασιλόπιτας Αργολίδας, με μόνη του δραστηριότητα να κόβει τις βασιλόπιτες των άλλων. Έτσι κι αλλιώς παντού, σε όλες τις κοπές, οι ίδιοι και οι ίδιοι πάνε. Ας κόβει ο ένας την βασιλόπιτα του άλλου και ας παρτάρουν ελεύθερα οι άνθρωποι μέχρι να φτιάξει κι ο καιρός, να έρθουν και οι απόκριες όπου αναμένεται να γίνει κι ο επόμενος παλλαϊκός ξεσηκωμός κεφιού.

Ενημερωτικά, φέτος τις απόκριες θα φορεθεί πολύ η στολή «κόκκινο σκαθάρι». Απλή και φτηνή. Φοράς κόκκινα ρούχα και καταστρέφεις δέντρα.

Και δεν σ’ ενοχλεί και κανείς.