"μη με διαβάζετε όταν έχετε δίκιο" Νίκος Καρούζος (1926-1990)

Δευτέρα, 1 Φεβρουαρίου 2016

Ναύπλιο, μια πόλη με μεγάλη θεατρική παράδοση

Φλεβάρης. Ο μήνας ορόσημο για το Ναύπλιο. Όποιος κατάφερε να φύγει κάποτε από δω, όποιος δεν έμεινε στις υποσχέσεις και τα ψεύτικα τα λόγια τα μεγάλα, ένας Ναυπλιώτικος Φλεβάρης έφταιγε.

Ο άδειος Φεβρουάριος ο λεγόμενος. Ο μήνας που ο κάθε του βραδυνός δημόσιος χώρος ανήκει αποκλειστικά στους σκύλους και τις γάτες της πόλης και οι αυτόχθονες ιθαγενείς, κρυμμένοι πίσω από μισόκλειστα φώτα, απολαμβάνουν την πιο ξαλαφρωτική χειμερία νάρκη του χρόνου.

Φέτος όμως οι Αλκυονίδες μέρες έφτασαν γεμάτες και την έχουν καθυστέρησει για λίγο τη γιορτή. Γιατί περί γιορτής πρόκειται. Έστω και ανεπίσημα, χωρίς τυμπανοκρουσίες, παιανίσματα δημοτικής μπάντας, διακοσμητικούς λόγους αρχόντων, τετριμμένες ευχές και λοιπά μιζεροκαταθλιπτικά, ο Ναυπλιώτικος Φλεβάρης είναι η πιο αληθινή αργία της πόλης. Το σώμα χουχουλιάζει και το κεφάλι αδειάζει. Κυκλοφορεί, αυστηρώς μόνο μέχρι την ενάτη βραδυνή, κι αδιαφορεί.

Αδιαφορεί σε τέτοιο βαθμό που μάλλον φορτίζει μπαταρίες αδιαφορίας και για τους επόμενους μήνες. Τα γεγονότα, οι ειδήσεις, τα συμβάντα, ακόμα και οι μικρές αλλά εκνευριστικές μαλακίες του γείτονα καταγράφονται στον σκληρό δίσκο αλλά δεν αναλύονται. Απλώς αρχειοθετούνται στο πίσω μέρος του εγκεφάλου για μελλοντική επεξεργασία μετά το πέρας της γιορτής. Το περίεργο βέβαια είναι πως, από αυτόν τον τεράστιο αποθηκευτικό όγκο πληροφοριών της πραγματικότητας, πραγματικότητα που δυστυχώς συνεχίζει να υπάρχει παράλληλα με την δική μας νιρβάνα, μόνο οι μαλακίες του γείτονα ανασύρονται ξανά στη μνήμη.

Κανείς για παράδειγμα δεν θα θυμάται, Μάρτη μήνα, αυτήν την παιδική ζωγραφιά με τα πολλά χρωματάκια και σχεδιάκια που παρουσιάστηκε ως master plan του λιμανιού. Μέχρι τότε το θέμα θα έχει ξεχαστεί μέσα από αδιάφορους διαξιφισμούς συμπολίτευσης, αντιπολίτευσης, μελετητών και λοιπών σοφών της Ναυπλίας, και το μεγαλεπιβόλο έργο θα έχει περάσει ήδη στο στάδιο δύο, αυτό της διαβούλευσης. Θα κάτσουν δηλαδή οι Ναυπλιώτες μεταξύ τους, μπροστά σε μια διαδικτυακή πλατφόρμα, ήσυχοι και μονιασμένοι και θα συζητήσουν για το λιμάνι του μέλλοντος και για το κοινό καλό. Όπως γίνεται αντιληπτό και στον πιο ηλίθιο κάτοικο αυτής της πόλης, το στάδιο δύο δεν πρόκειται να ολοκληρωθεί και τόσο σύντομα.

Το λιμάνι πάντως θα γίνει. Χωρίς αμφιβολία. Και κρουαζιέρες θα έρθουν και μαρίνες θα κατασκευαστούν και υδροπλάνα θα απογειώνονται και θα προσγειώνονται, όλα θα γίνουν. Απλά, όταν γίνουν, όλος ο υπόλοιπος πλανήτης θα κινείται με διαστημόπλοια. Εμείς το μόνο που έχουμε να κάνουμε είναι να συνεχίσουμε σταθερά την ιστορική παράδοση της πόλης να τσιμεντώνει την θάλασσα ανά δεκαετία ή αιώνα. Γενικώς το υγρό το στοιχείο όπου το πετύχουμε, το χτίζουμε. Οπότε κάποια στιγμή, θα έρθει το πλήρωμα του χρόνου και αν δεν έχει έρθει το λιμάνι σε μας, θα πάμε εμείς στο λιμάνι καταμεσής του Αργολικού Κόλπου. Και τέλος καλό, όλα καλά.

Έτσι, ενώ τα πράγματα με το λιμάνι δείχνουν να παίρνουν την θέση τους στην συλλογική μας αμνησία, δεν ισχύει το ίδιο δυστυχώς για το Πανεπιστήμιο της πόλης. Εκεί τα πράγματα δεν θα ξεχαστούν τόσο εύκολα, όσοι Φλεβάρηδες και να περάσουν από πάνω μας και πάνω από τα παιδιά και τα εγγόνια μας. Γιατί αν τυχόν, για τις ανάγκες του σοσιαλιστικού καθεστώτος που μας κυβερνά, χρειαστεί να κλείσει το τμήμα Θεατρικών Σπουδών, όπως ψιθυρίστηκε από τους κυβερνώντες, τότε το πλήγμα θα είναι βαρύ κι ασήκωτο για όλους. Και δεν είναι τόσο το πολιτιστικό κενό που θα αφήσει αυτό το κλείσιμο. Αυτό είναι δεδομένο αλλά ξεπερνιέται. Μάλλον ξεχνιέται. Η πόλη αντέχει και χωρίς άπλετο πολιτισμό. Δεν τίθεται θέμα. Αλλά ειδικά χωρίς θεατρική παιδεία, όπως ειπώθηκε απ’όλους σχεδόν τους δεκάδες διαμαρτυρόμενους αυτές τις μέρες, δεν αντέχει. Το Ναύπλιο είναι πόλη κατεξοχήν μεγάλης θεατρικής παράδοσης. Και αυτό ο Ναυπλιώτης δεν το ξεχνά εύκολα γιατί το βιώνει καθημερινά. Μπορεί να μην έχει ένα θέατρο της προκοπής, ούτε να ζητάει να το έχει, αλλά όσο να πεις, την υποκριτική τέχνη την αγαπάει ιδιαίτερα.

Η ζωή του όλη είναι μικρά καθημερινά θεατρικά μονόπρακτα. Κωμωδίες, δράματα, περιπέτειες και κυρίως φάρσες σε δημόσια προβολή. Να τις βλέπει, να τις σχολιάζει και να τις ζει. Η πόλη όλη είναι ένα τεράστιο θεατρικό σανίδι και οι κάτοικοι πότε παρακολουθούν από τα καθίσματα, πότε πρωταγωνιστούν επάνω στη σκηνή. Μέχρι να πέσει η αυλαία και να έρθει ο άδειος Φεβρουάριος. Ο μήνας ορόσημο του Ναυπλίου.

Γιατί όσοι δεν έφυγαν, τότε που η ζωή δεν ήταν ακόμα δεμένη και το χωριό δεν είχε αποκαλύψει όλες του τις ομορφιές, ένας Ναυπλιώτικος Φλεβάρης έφταιγε.


Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου